Ik luister niet vaak meer naar Radio 1 op zaterdagmorgen. Een paar jaar geleden nog wel en toen vond ik de boekenrubriek van Martin Ros hilarisch.
Wel was ik blij dat ik veilig in de auto of thuis zat. Want ik stelde me altijd voor dat door zijn schuimbekkende praatjes het speeksel wel rijkelijk in de rondte moest vliegen.
Vaak was hij amechtig van enthousiasme voor bepaalde boeken. Daarnaast had hij ook nog eens de slechtste ademhalingstechniek van Hilversum.
Toch zal ik zijn passie voor boeken missen
Te oud!
Wat een foute reden. Wim de Bie had vandaag trouwens ook een leuk stukje over Martin Ros
Ze slaan niet ineens, zoals wij, linksaf of rechts, ze staan niet plotseling ergens stil, beginnen niet zomaar te hollen. Ze zijn echt aandoenlijk ongrillig.
Met ijzeren altruïsme stellen ze zich in dienst van wispelturige mensen.
Mooi deze promotie stunt voor de nieuwe film van Quentin Tarantino Death Proof.Een afgerukte arm voor Tuschinsky. Dit omdat Tarantino zelf ook niet op een ledemaatje meer of minder kijkt.
De mascottes bij sportevenementen worden steeds mooier vind ik. Was het vroeger vaak een vrijwilliger in een oud mottig kippen pak. Tegenwoordig zien mascottes er strak uit. Kijk maar naar de ontwerpen voor de mascottes van Beijing 2008 en Vancouver 2010 hieronder.
Het midwinterhoornblazen heeft de laatste jaren aan populariteit gewonnen. Het bewijs daarvan is het ledenaantal van de Huttepiepen. Inmiddels zijn alleen bij deze vereniging al meer dan zeventig blazers actief en het is niet alleen het bespelen van het instrument waar ze zich mee bezig houden.
Robert Capa is naast de eerder genoemde Lee Miller ook een oorlogsfotograaf (hij werkte in de Tweede Wereldoorlog voor Life) die zeer tot mijn verbeelding spreekt.
Zijn beroemdste foto is ongetwijfeld de stervende soldaat tijdens de Spaanse Burgeroorlog. Ook een bekende is zijn foto van Picasso en Françoise Gilot (zijn vrouw)
Capa is in het harnas gestorven toen hij in 1954 in Vietnam op een landmijn liep.
Hé! Er is geen bal op de tv Alleen 'n film met Doris Day En wat dacht je van net twee Ein Wiener operette Nee! Er zit een knop op je TV Die helpt je zo uit de puree Druk 'em in en ga maar mee De bloemen buiten zetten
Bah Bah wat 'n misère Als Marco staat te blèren Of 'n documantaire Kan dan niemand ons bevrijden Van Willem Duys en Van der Meyden En hoor ze nou es slissen In spelletjes en kwissen 'N mens kan zich vergissen Maar dit is toch al te lullig Imbeciel en onbenullig
Bron: Doe Maar-Doris Day
Doris Day van Doe Maar stamt uit midden jaren 80 van de vorige eeuw. Toen Nederland nog maar 2 zenders had. En je de "De bloemen ging buiten zetten" als er geen bal op TV was.
Dat is nu wel anders.
Ik heb de BBC serie "The World at War" ontdekt op Internet en iedere avond dompel ik mijzelf onder in het bronzen stemgeluid van Laurence Olivier.
Lee Miller was een bijzondere vrouw. En een erg goede fotograaf. Haar leven leest als een roman. Die roman is overigens ook geschreven door Marc Lambron en zijn boek over Lee Miller heet "Het oog van de stilte"
Ik vind vooral haar werk als oorlogsfotograaf in de Tweede Wereldoorlog fascinerend.
Op de foto (niet zelf gemaakt) is ze te zien in het bad van Adolf Hitler.
De beste begin om het werk van Biosphere te leren kennen is het album Microgravity. Dit is naar mijn mening zijn meest toegankelijke album. Vooral met een koptelefoon en in betere kwaliteit komt zijn werk goed tot zijn recht. Luister maar eens naar de titelsong Microgravity zweef even mee en kom compleet tot rust.
Emma Clarke de omroepster van de metro in Londen die ontslagen is vanwege obsceen taalgebruik op haar site. Heeft op Facebook een eigen groep "Reinstate the Tube voice lady!" Ook haar site is overigens weer in de lucht.
In 2003 zat ik met de bandleden van Interpol op de veerboot tussen Noorwegen en Denemarken. Ze waren pas begonnen als band en hadden opgetreden op het Quart festival in Kristiansand.
Toen had ik nog niet het idee dat ze zo zouden goed worden als ze nu zijn.Het was nog een ruwe steen die nog een diamant moest worden,zeg maar.
Inmiddels weet ik beter en is Interpol 1 van de leukere bands uit de categorie alternatief.
Dat ze goed naar Joy Division hebben gekeken en geluisterd maakt niet uit.Ze maken gewoon steengoede (om in de steen beeldspraak te blijven) muziek. Kijk en luister zelf maar.
Time Magazine, het Amerikaanse tijdschrift dat van oudsher goed aanvoelt uit welke hoek de wind waait (in de jaren dertig verkoos het A. Hitler tweemaal tot man van het jaar), trok namens de gevestigde ‘oude’ media de witte vlag door 2006 uit te roepen tot het jaar van ‘You’.
Dat je op Internet de meest bizarre sites tegenkomt zal niemand meer verbazen. Huisvrouwen orkesten die met potten en pannen muziek maken,postduivenverenigingen, tafelvoetbalclubs allemaal hebben ze een eigen plekje op internet. Dus ook deze site verdiend een plekje onder de zon.
Wat is er te zien?
Weinig een "freak" heeft foto's bij elkaar gezocht van vrouwen op TV in 1957.
Is dat leuk?
Tja om even een paar minuten te kijken kan zeker geen kwaad.
Als ik in een dipje zit surf ik altijd naar deze site. Als ik dan voor de zoveelste keer weer bijna mijn knieschijven kapot heb geslagen van het lachen, kan ik er weer een paar uur vol tegen aan.
Deze tekening doet me denken aan dat liedje van De Dijk Lovesong 100 001. Maar ja waar moeten musici ander over zingen. Wespen? (wespen op de appeltaart-Spinvis) De wasmachine? (kleine wasjes,grote wasjes doe ze in de wasmachine) Dromen? (De meeste dromen zijn bedrog) LSD? (Lucy in the sky with diamonds) of toch maar gewoon over de liefde? Ook al is dit 100.001 keer vaker gedaan.
Achterhoekers zijn rustig en kalm op het slome af zelfs. Lees het onderstaande stukje uit De Gelderlander maar over de scholierenstaking in Aalten en Winterswijk. Bromsnor kan weer rustig slapen.
In Aalten schoolde een groep van zo'n veertig scholieren samen voor het gemeentehuis. Na een gesprek met wethouder Henk Rijks keerden de leerlingen terug naar school. Er was politie-inzet maar aanhoudingen zijn er volgens politiewoordvoerder Brandt Keegstra nergens verricht: "Buiten het incident in Winterswijk zijn alle protesten rustig verlopen."
Een jonge Andy is erg kort van stof. Hij zegt ja en nee en kijkt verder stoïcijns door zijn zonnebril de wereld in.Een "kouwe kikker" zouden we in Nederland zeggen.
Mijn eerste grote liefde was een exotische schoonheid met donker haar die fan was van Depeche Mode. Grotendeels in het zwart gingen we iedere zondag naar de plaatselijke disco "Joy" van een Turkse eigenaar die witte pakken droeg en door iedereen Willie werd genoemd. Dat Willie niet een standaard naam voor een Turk is hield ons toen niet zo bezig.
Muziek des te meer. The Smiths,The Cure, Echo and the Bunnymen. The Weltsmertz moest er vanaf druipen als de groene zeep uit onze omhoog getoupeerde haren.
1 uitzondering Depeche Mode met "Just can't get enough" Als dat nummer begon stonden mijn eerste grote liefde en ik als Fred Astaire en Ginger Rogers op de plaatselijke dansvloer.En dat terwijl we normaal gesproken diep gebogen centen op de dansvloer aan het zoeken waren terwijl we ondertussen de draai van een Hollandse molen met 2 armen imiteerde.
Op You Tube zag ik het onderstaande filmpje van "Just can't get enough" en na 23 jaar is nog niks van de magie van dat nummer verdwenen .Toch wel knap.
Afgelopen zaterdag las ik in Vrij Nederland (nummer 43) een gedicht van Jan Wolkers in de traditie van Bloem en Slauerhoff. Een korte aanvulling dus op mijn stukje van vrijdag.
Vanmorgen in bed keek ik in "You Tube" naar de single van het jaar "Brainstorm van The Artic Monkeys" en ook naar "Keep the Car Running van Arcade Fire live bij Jonathan Ross. Niks bijzonders maar toch wat is die Ross grappig. Aan het eind van het optreden loopt hij het podium bij Arcade Fire op en vraagt aan de banjo speelster .Hoe komt het dat een knappe vrouw als jij op een banjo speelt?
De mooiste site van dit jaar vind ik de site van Beirut. Die site heeft hij laten maken voor zijn uitstekende album The Flying Club Cup Alle nummers van The Flying Clup Cup zijn te zien zijn in 12 "home made" video's. Goed werk en erg mooie vormgeving.
November is de beste maand voor melancholie De dagen zijn kort en om 4 uur in de middag begint het al weer schemerig te worden. De door mij vaak genoemde en bewonderde dichter J.C. Bloem heeft dat erg goed uitgedrukt in zijn gedicht november.
NOVEMBER
Het regent en het is november: Weer keert het najaar en belaagt Het hart, dat droef, maar steeds gewender, Zijn heimelijke pijnen draagt. En in de kamer, waar gelaten Het daaglijks leven wordt verricht, Schijnt uit de troosteloze straten Een ongekleurd namiddaglicht. De jaren gaan zoals zij gingen, Er is allengs geen onderscheid Meer tussen dove erinneringen En wat geleefd wordt en verbeid. Verloren zijn de prille wegen Om te ontkomen aan den tijd; Altijd november, altijd regen, altijd dit lege hart, altijd.
Is melancholie erg? Nee juist niet want de mooiste kunst komt voort uit melancholie. Onbekommerde vrolijkheid begint al snel te vervelen. Terwijl je eindeloos kunt zwelgen in melancholie.
Dichters als Baudelaire,Rimbaud Slauerhoff en Bloem. Schrijvers als Goethe, Reve en Couperus waar zouden zij zijn zonder melancholie?
Dat melancholie gelijk staat aan depressiviteit zoals Freud stelde in Rouw en misverstand (1917) is een misverstand.Want melancholie is verdriet waaraan een tikje lichtvoetigheid is toegevoegd" (Arnon Grunberg)
De muziek waar de pure melancholie het best in naar voren komt is de Fado. Het Portugese levenslied waar het verlangen het verdriet de weemoed en de melancholie wordt bezongen.
Zoals hieronder door Christina Branco
In de Nederlandse literatuur is Slauerhoff een goed voorbeeld van een melancholisch dichter. Een goed voorbeeld van pure melancholie is zijn gedicht "Het Einde" uit 1936
HET EINDE
Vroeger toen ‘k woonde diep in t land, Vrat mij onstilbaar wee; Zoals een gier de lever, want Ik wist: geen streek geeft mij bestand, En k zocht het ver op zee.
Maar nu ik ver gevaren heb En lag op den oceaan alleen, Waar zelfs Da Cunha en Sint-Heleen Niet boren door de kimmen heen, Voel ik het trekken als een eb
Naar 't verre, vaste, bruine land... Nu weet ik: nergens vind ik vree, Op aarde niet en niet op zee, Pas aan die laatste smalle ree Van hout in zand.
In de 21e eeuw is de melancholie langzaam aan het verdwijnen. Het is niet modern meer. Het Amerikaanse optimisme heeft ons samen met een langere levensverwachting en economische vooruitgang uitsluitend het beeld gegeven dat het leven 1 groot feest is. Daar heeft zelf 11 september en de oorlog in Irak niks aan kunnen veranderen.
"Just Do It" is de uitgeholde kreet van het begin van de 21e eeuw.
Ook al ben ik niet modern, toch blijf ik trouw aan de melancholie. Dit omdat het voor mij een troostend gedachte is dat uiteindelijk het graf of de urn een ieders laatste bestemming is. En tot die tijd is het goed om dat iedere dag te beseffen. Want de liefde en de dood zijn uiteindelijk het belangrijkst in elk mensenleven.
Tot slot heb ik mijn 5 mooiste melancholische liedjes op een rij gezet.
De tijd dat Linux alleen gebruikt werd door die ene excentrieke nerd die nog bij zijn moeder woonde en altijd restje ei in zijn baard had ligt gelukkig ver achter ons. Linux Ubuntu is zelfs sexy te noemen (met dat mooie jaren 70 bruin) Daar hoort ook een ander image bij. Daar is het plaatje hierboven een mooi voorbeeld van.
Als zelfbenoemde bewaker van goede smaak en zeden vind ik dat er vanaf vandaag een Goeie Moggel verbod moet gelden voor iedereen.OK toegegeven het was leuk maar begint nu vervelend te worden. Wel 1 van de leukere reclamespotjes van de laatste tijd trouwens.
Naar aanleiding van de zogenaamde mishandeling van Story redacteur Guido den Aantrekker (Aansteller) schreef Max Pam een stukje met de pen in het giftigste azijn gedoopt.
Hij noemt den Aantrekker een journalistieke strontvlieg die je met eigen middelen moet bestrijden. Het idee van Pam is briljant in al zijn eenvoud.
Begin gewoon een roddelblad over roddeljournalisten. Het maakt niet uit of het waar is of niet. Dus Oog om oog,tand om tand.
Een meester van dit principe was Theo van Gogh. Die Barbara Plugge (hoofdredactrice Privé) het zwijgen wist op te leggen met het volgende stukje.
De tweede geslaagde tegenactie staat op naam van Theo van Gogh. Het bekende journalistieke roddelpaard Barbara Plugge meende in de Privé over het privé-leven van de later vermoorde cineast te kunnen berichten. Nou, dat heeft ze geweten! Onmiddellijk verscheen in HP/De Tijd een kleine verhandeling, waarin Van Gogh meldde dat Barbara Plugge onvruchtbaar door het leven moest, omdat er cement in haar baarmoeder was gestort. Tevens schreef Van Gogh een verslag over de pogingen van Plugge om in een Zuid-Amerikaans land voor een habbekrats een zwerfkind te adopteren. Allemaal gelogen natuurlijk, maar wel effectief. Plugge heeft nog even gedreigd met een proces, wat Van Gogh uiteraard prachtig vond, maar ook zij heeft niet doorgezet. Nadien had Van Gogh van Barbara Plugge geen last meer.(Bron:Max Pam)
En zo moet het. Want respect moet je niet krijgen maar afdwingen.
Mariah Carey lijkt me een vervelend "kindvrouwtje" Een vrouw van bijna 40 die weigert volwassen te worden. Het vrouwelijke equivalent van het "Peter Pan" complex bij mannen. Ze doet ook alles om in de aandacht te komen en te blijven. Al zal dat onderhand een dagtaak zijn met de zware concurrentie en hete adem van 18 jarigen in je nek. Wat een treurig leven! En zelfs bij de dakloze invalide zwarte man poseert ze nog als een stoeipoes uit een vergeelde Playboy.En dan krijgen we ook nog die ongewenste "kerstbagger" van haar over ons heen. Binnenkort ongevraagd te horen in iedere supermarkt,wegrestaurant en benzinestation. God heb medelijden met me.
Ik ben blij dat de Subjectivisten weer terug zijn op Internet. Eindelijk eens een ander geluid en andere muziek. Met schrijvers die verstand hebben van zaken zoals Jan Willem Broek die me gisteren enthousiast heeft gemaakt voor Eligi
Het zal door mijn vroeger Noorse muziekliefde komen,Maar dit is zo prachtig en nog mooier is dat al dit moois dankzij Internet niet ondergesneeuwd raakt tussen de berg nieuwe hypes uit Engeland en Amerika.
Het blijft me fascineren dat 1 van de afschuwelijkste dictators van de vorige eeuw met miljoenen doden op zijn geweten zo ondersteboven was van het liefelijke gevoelige pianoconcert No 23 van Mozart. Hieronder het wonderlijke verhaal.
While listening to the radio one day, Stalin heard Yudina's performance of Mozart's Piano Concerto No. 23. The next night he called the station and requested that the record be sent to him so he could hear it at his leisure. The radio station employee, in no position to do otherwise, responded that the record would be sent right over. There was a problem though: What Stalin had heard wasn't a record, it was a broadcast of a live performance. There was nothing to send over.
Panic set in immediately. With one of the most ruthless rulers in history waiting for his record, there was little reason to expect patience. Something had to be done. So a flurry of messages went out, musicians were roused from their beds, a conductor was found, and Maria Yudina summoned. Late that night, they all arrived at the recording studio, sleepy and nervous, but ready to make a record. Or some of them were.
Soon after starting, the conductor succumbed to the pressure and had to stop. He broke down. Again, the messages flew out, another conductor was woken up and called to the studio. Finally, in the early hours of the morning, the recording started again. But success was not to be had just yet: another conductor, another nervous wreck. A third conductor arrived and the orchestra picked up their instruments once more. A little before dawn, they made it through the piece, the recording made. As quickly as possible, the music was sent to Stalin, who to everyone's everlasting relief couldn't tell the difference between the two performances.
On March 5, 1953, Stalin died in his bed. Spinning on his record player was Mozart's Piano Concerto No. 23, performed by Maria Yudina.
.jpg)
